نمیدانم از دو مسیر روبرو کدام را باید برگزید. دلم بی تاب و بی قرار است.

در جستجوی راهنمایی دلسوز به اطراف خیره شدم. اما هیچ کس نیست

که محرم باشد، غیر از تو.

هیچ کس نیست که بداند، آن سوی نادیدنیهای روبرو به کجا ختم میشود

هیچ کس نیست که از تو به من نزدیکتر و مهربانتر باشد

کلافه ام مثل یک کلاف سر در گم، دلم می خواهد با کسی حرف بزنم،

کسی که حرفهایم را بفهمد، احساسم را درک کند.

دلم می خواهد با تمام وجود ، خود را به کسی بسپارم.

کسی که آنقدر محرم باشد، کف از سپردن رازم به او هیچ دغدغه ای نباشد.

کسی که از حس همراهی و حمایتش پر شوم و هیچ کس و هیچ چیز تکانم ندهد.

فقط تو را می یابم، که نزدیکی و صبور.

اشکهایم از نهایت می گذرد، تو مرا به خاطر این باران بی انتها، سرزنش نمیکنی

آغوشت همیشه برایم باز است. آغوشت را دوست دارم.

باور نمیکنی، گاهی دل نگرانیهایم را به خاطر نزدیک شدن به تو دوست دارم

از درد پر می شوم ، اما چون پرستارم تویی، درد را هم دوست دارم.

پروردگارا، ای بزرگترین دلخوشی ام در این شهر شلوغ، مرا ببخش که در

بی تابی باز به تو پناه آوردم. می شنوی نا گفته ترین حرفهای محرمانه دلم را؟

حس می کنم تو را که حتی اگر برای بار هزارم باشد تکه های پراکنده

دل شکسته ام را با صبر خدایی ات ترمیم می کنی ، منت بر سرم نمی گذاری.

دوستت دارم خدای من